Ljóri sálar minnar

Tja...
Ég er eitlítið glaðari í dag, en dagana á undan, ég ákvað eftir að hafa gluggað í bókinni 'Ljóri Sálar minnar' sem er ritsafn óútgefinna verka Þorbergs Þórðarsonar, að klæða mig meira thirties í dag. Og er hér galvaskur mættur til vinnu í skirtu og með bindi. hér er brot úr þessari ágætu bók Sobbegga frænda (hann og amma voru systkinabörn eða eitthvað)

Snillingurinn

.....Þið hafið nú reyndar látið óánægju ykkar í ljósi út af þessari skrópísku minni. En það megið þið ekki gera. Eg veit að principalið af ykkur hefur ekki hið minsta begrip í hvað 4. bekkjar-kúrsus er þungur. Drengir mínir! Þið ættuð þá að lesa larneska beygingarfræði í hádanskri þýðingu eða þá fornrómverskan skáldskap. Þau eru strembin kvæðin þeirra Nerós og hans Caligula. Þið hafið máski heyrt þeirra getið; þeir voru helstu skáld fornaldarinnar að undanskildum Sigurðu Jórsalafara... Nei Bræður góðir, Mentaleið mín er göfugra eðlis en svo að hún eigi skilið spaugarí meðal grínista. Fimtán fög á útlendu tungumáli, það er ekkert smáræði, piltar mínir......
hleyp hér hratt yfir, og fer í óbirt framhald þessarar greinar (sem birtist í tímaritinu Braga árið 1911)

Ég gat þess áðan, að meðan ég var lítt mentaður var ég guðlaus og gródiskur í mér líkt og þér eruð sumir núna. Mig áóttu margar óþægilegar girndir, t.a.m. blót, formæling, klám en þá allra mest löngun til þess að elska og njóta. Með ljósi mentunarinnar hvarf þetta flest. :ó hefur elskunautnin haldiðst við mig fram á þennan dag, en nú er ég að kveða hana niður bölvaða. Eigi er það þjáningarlaust og þungbær er kærleikurinn þegar kvölda tekur. Hér við dygði engin mentun. Latínan áorkaði litlu, þýskan engu og þegar eg las danska klausu titraði ég allur af´löngun til þess að elska og njóta. Síðan hefi ég haldið því fram að besta meðalið þil þess að bera kærleika til náungans sé að læra dönsku.
En eg fann nú ráð til að koma þessari fýsn minni fyrir kattarnef.
Eins og þið vitið er félag hér í borginni sem stiður að því að efla siðgæði meðal mannanna og ótta fyrir guði. Eg brá mér í þennan selskap. Og það brá strax við ...
(selskapurinn sem hér um ræðir er KFUM.)
Nú er ég orðinn sannarlegt guðsbarn... Eg hefi kastað frá mér þessu jarðneska, þessu einskisverða andleysis ástarprjáli. Það hefir svo afarlitla þýðingu fyrir tilveru vora, en... aftur mikið... fyrir eilífðina - hið óendanlega. Já þess vegna rak ég hana úr hjarta mínu bansetta....

Þorbergur frændi minn var snillingur.

verð bara að bæta þessu með

Því ég hata þegar þeir hafa rétt fyrir sér.

Which Dysfunctional Care Bear Are You?
brought to you by Quizilla

Smá inngangur

Prósinn sem hér fylgir er ekki eins og fyrri prósinn sem má lesa hér að neðan, hálfsannsögull, heldur er þessi ljóðrænt uppgjör við líf mitt síðastliðið ár, enda hafa sjaldan skipst á jafn mikið skyn og úrhellis stórdemba með norðangarra og slyddu með köflum. Ekki halda að ég sé að fara að fremja sjálfsmorð, því ég á ennþá eftir ein 6 ár í að verða 27 ára svo ég geti kálað mér með þeim formerkjum að ég verði eilífur líkt og Morrison, Hendrix, Cobain, Joplin og fleiri og fleiri, ég verð að gera það á því herrans ári 2008-2009 eða að ég enda eins og Tim Buckley, nánast gleymdur, enda dó hann 28 ára.
Hér á eftir fylgir prósinn.

Afmælið

eða: Prósinn um tíuleitið

Það var í dag, eða öllu heldur fyrir akkúrat ári síðan. Hún yfirgaf mig með allt sitt hafurtask og fann sinn frið í örmum annars manns. Verst þó hvaða manns.
Hún yfirgaf mig og alla mína eymd og fæddi mér allar heimsins kvalir alveg uppá nýtt.
Það var fyrir réttu ári. Hún yfirgaf mig til þess að finna sæluna í faðmi besta vinar míns.
Eitt ár, merkilegt hvað lítið breytist með öllum heimsins tíma sem er að finna innan eins árs.
Og ég hef hangið hér á krossi eymdar minnar allar götur síðan. Í heilt ár.
Þetta ár, sem ég hef hangið á krossinum sem mér var reistur í ræsi einmanaleikans, örvæntingarinnar og vonleysisins, hefur verið lengra en eilífiðin, en leið þó hjá hratt og hljóðlega eins og elding.
Nú húki ég hér og kviði þrumunnar sem fylgir, næsta skrefs míns í göngu minni til heljar.
Hví er ég, vesæll pörupiltur, neyddur til þess að ganga í fótskör frelsarans sem ég fylgi ekki?
Takið þennan kaleik frá mér, ég vil ekki bragða eitrið!
En þó byrgi ég hvern dropa þessa bitra mjaðar.
Og til hvers? Ef ég gæti svarað öllum heimsins spurnum væri mér ekki eins ástatt. Og mér væri borgið.
En þess í stað geng ég einmanalegan veg minn til heljar í gegnum haf andlitanna. Og þú týnist og hverfur mér sjónum er ég drukkna í vonleysi tilfinningalausra ásjóna í mannhafinu.

Svo mæltu Blóð Sviti og Tár

Spunahjól

Ef fer það upp
kemur niður á ný
Spunahjól
Snúast í því
talar um þínar þrautir
og það er synd
Ríð á bleikum hesti
Spunahjóls í hring

Þú átt ei fé né
Heimilið neitt
Spunahjól
Alveg eitt
Talar um þrautir þínar
veist ekkert um
að ríðá grænum hesti
spunahjólið snýst um.

fannst þú
leiðarvísinn
á beinu þröngu leiðinni?

Væri þér sama um spegil flöt
Lát hann skýna
um hugarlönd
og sýna þér, litina alla
eins og þeir eru.

Einhver bíður
eftir þér
Spunahjól,
trúðu mér
Við árbakkan skildu þrautabúnt
Málaðu hestinn og
fara á Spunahjólsrúnt

Einhver bíður
eftir þér
Spunahjól
Trúðu mér
Laus við þrautir og laus við bug
Naglalakk á hestinn og
haltu á Spunahjólsflug
(Clayton-Thomas/SlimJimy)