Hamingjan og Fyrirgefningin
eða: Hinir fyrstu munu verða síðastir og hinir síðustu munu verða þyrstir...
Ég var á fyrirlestri um siðfræði, og merkilegt nokk, ég hafði gaman af fyrirlestrinum, enda hef ég einkar gaman af heimspekilegum umræðum og einræðum með gagnrýnni hugsun, enda blundar heimspekilegur pervert í sjálfum mér.
Það var ekki heldur lítið umræðuefni sem varð úr þessu málþófi, ekkert annað en fyrir gefningin sem og lestir, og kostir.
Og mér var hugsað, hvernig reynist það að fyrirgefa fyrir manneskjur í lifanda lífi, ég þarf ekki að leita langt yfir skammt því ég er að fyrirgefa sjálfum mér á hverjum einasta degi fyrir það hversu auðvirðilegur, grunnhyggin og lastafullur ég get verið. Ekki er svo að skilja að ég sé orðinn eitthvað miðaldakaþólskur, nei ég er ennþá rammheiðinn.
Hinir fjórir helstu mannkostir sem manneskjan þarf að búa yfir í okkar angistafullu tilvist á þessum dauðlegagormi (this mortal coil) sem við köllum líf á jörð, eru samkvæmt hinum forna Platón, Viska, Hófsemi, Réttsýni og Heiðarleiki. Lestirnir eru jú alltaf auðveldari og reyndar mun skemmtilegri, þessvegna, en ég nenni ekki að telja þá upp, ef þið viljið góðan lista, þá getið þið leitað að dauðasyndunum sjö í verki Danté Algieris, Inferno, sem er partur af heildarverkinu the Divine Comedy.
En. Ég ætla að fara að koma mér að efninu, Fyrirgefningunni sem ætti jú að liggja beint við mér, ég áttaði mig á því í sumar að ég var virkilega í þörf fyrir fyrirgefningu.
Ég þurfti að biðja sjálfan mig og alla þá sem ég hef skaðað fyrirgefningar, sem reyndist mér ekki auðvelt, því að hófsemi hefur aldrei verið minn sterkasti kostur, réttsýnin og heiðarleki, eru svona lala, og viska, jú ég er nú nottla fucking ay ekkert að fara að segja að ég sé fís eftir að hafa minnst á Plató í þessari ærslu, það myndi setja mig í vandræði...
En. Ég held ég hafi fundið svoldið sannleikskorn í þessum orðum þó að ég sé ekki Stóisti og því síður mikil vinur Dantés og félaga, þá Torqemada og félaga í kaþólsku kirkjunni. Sannleikurinn samkvæmt því sem mér skilst er ekkert absolut eins og einhver sænskur vodki, nei, hann er jú síbreytilegur eins og mannlífið, siðferðismöt, skoðanir og microcosmin öll sem við höfum í kringum okkur. Það að fyrirgefa er erfitt, og enn erfiðara oft að biðjast vægðar og fyrirgefningar, það þarfnast hófsemi, hófsemi til þess að koma sér af baki þessa háa hests sem maður hefur komið sér á þótt hann sé sökkvandi í mannhafinu. Til þess að þora að biðjast fyrirgefningar þarf maður Hugdirfsku, og Heiðarleika, nægan heiðarleika til að segja frá því þegar manni hefur orðið á, til þess að átta sig á því að manni hafi orðið á þá þarf maður jú náttúrulega Réttsýni, ef maður hefði hana ekki, gæti maður aldrei beðist fyrirgefningar. En það helsta sem ég sé að maður þarfnist er Viskan, Viskan er jú móðir allra mannkosta og dyggða, hún sýnir manni fram á það að það er ekki aðeins öðrum í hag að maður biðjist tildæmis fyrirgefningar, heldur líka manni sjálfum, enda er erfitt að vera í sífellu innbyrðis sálarstríði og útvortis líka, þar sem það er stoltsatriði oft á tíðum að viðurkenna vitleysur ekki, maður á náttúrulega erfitt með að hoppa af hrossinu, sökkva sér í djúpið og taka til sunds.
Eftir öll þessi skrif þá held ég að ég verði bara að segja við ykkur öll.
